Ze blijft roepen: waarom?

“Ze blijft maar huilen”

Vorige maand waren we te gast bij een mevrouw in een woonzorgcentrum in NoordHolland. Sinds dat ze in het huis woont, huilt ze wanneer haar man naar huis gaat en wordt ze s nachts huilend wakker. Ze wil niet meedoen aan activiteiten en trekt zich constant terug. Ze bevindt zich in een status van rouw. Tijdens een gesprek met haar verzorgende komen we erachter dat mevrouw eigenlijk nooit alleen is geweest, ze was de jongste dochter van vijf kinderen. Is opgegroeid in een huishouden met een kinderjuffrouw en haar moeder was altijd thuis. Ze trouwde zoals het in die tijd gewoon was, vanuit huis. Met haar echtgenoot kreeg ze snel een eerste kindje waarna nummer twee, drie, vier en vijf weldra volgden. Ze heeft een prachtig leven, het ontbreekt haar en haar kinderen aan niets. Haar man bekleedt een hoge positie in het leger/ de marine. Als ze samen door het huis lopen, kijkt ze trots. Je ziet meteen dat ze graag bij haar man is. Een statige man die rechtop staat en loopt. Een krachtige uitstraling. Het plaatje klopt, een prachtig stel. Alleen mevrouw is vaak vergeetachtig, weet niet meer waar ze woont en wie ze is. Regelmatig bracht ze zichzelf in gevaar. Meneer was oververmoeid door de zorg voor zijn vrouw.  Daarom woont ze nu in het woonzorgcentrum. Haar kinderen hebben haar kamer mooi gemaakt. Alles is opnieuw geschilderd en een bankje en een kast zijn meegenomen vanuit haar oude huis. Overal staan fotolijstjes en mooie tekeningen gemaakt door haar kleinkinderen. Haar man is zoveel mogelijk bij haar. Het gemis bij mevrouw is enorm. Elke avond beleeft ze opnieuw het afscheid. Alleen op haar kamer in een eenpersoonsbed tegen de muur. Ze houdt het gevoel dat dit niet klopt. Ze blijft roepen waarom? Het is moeilijk haar duidelijk te maken dat ze hier beter op haar plek is, dat ze hier veiliger is.  

In het gesprek met de eerste verzorgende proberen we erachter te komen waar mevrouw haar beste herinneringen aan koppelt. We nemen haar leven door, vanaf haar kindertijd tot nu en we vragen uit waar ze van houdt. Mevrouw houdt van bloemen, ze kreeg elke week een mooie bos bloemen van haar man. Haar eerste bos bloemen waren rozen. Ze fleurt op wanneer ze een rozengeur ruikt. We weten dat mensen in de laatste fase van hun leven een grotere hang hebben naar zoete geuren. Daarom kiezen we voor de geur Feels like Home, een geur met o.a. roos en vanille. Deze geur wordt verspreidt via een geurmachine met een geprogrammeerd geurschema. Na twee weken horen we dat mevrouw nog steeds huilt maar veel korter dan voorheen. We vragen naar de tijd en het blijkt dat ze van vier uur huilen terug is gegaan naar een uur huilen per dag. Ze wordt s nachts nog wel wakker, maar slaapt veel sneller weer in. En dit zonder slaapmedicatie. Afscheid en gemis kunnen we niet weghalen, wel maken we dit gevoel zachter door middel van geur. 

Het Olfactorisch geheugen

De mens heeft ook een geheugen voor geuren, het olfactorisch geheugen. Bepaalde geuren kunnen een sterke associatie met jouw jeugd oproepen. Mogelijk heeft dit ermee te maken dat het reukorgaan fylogenetisch een heel oud vermogen is; de input van de reukzenuwen gaat niet eerst via de thalamus, zoals vrijwel alle andere zintuiglijke waarnemingen.

Ben je nu ook nieuwsgierig of we iemand in jouw instelling kunnen helpen, stuur ons een bericht naar welkom@sensetoconnect.nl